benim bakış açıma göre bir insan ya sürekli "seni arkadaş olarak görüyorum" damgası yiyerek zaklaştırılıyordur yada bu raddeye gelmeden reddediliyordur.
neden mi bunu diyorum.. şimdiye kadar .. ilkokuldan beri başıma gelen bir dizi olayı size kısaca özetleyim.
hepimizin vardır elbet bir ilk aşkı. o çocukluk yıllarında yaşadığımız saf aşk. artık buna ne kadar aşk diyebiliriz o tartışılır yanlız sonuç aynı. bakacak olursak başlama ve gelişme sürecide aynı..
ilk olarak kızdan hoşlanma ve uzaktan izleme safhası. hareketlerini gözlemleme ve bir ilişkiye olan yatkınlığını saptama ( tabi o zamanlar için böyle diyorum şu anki zamanlar için birisiyle çıkıyor mu diye tabir edebiliriz)
ikinci ve yakınlaşma sürecinde ise tanışma faslı bulunuyor.(işte o diğer insanlar bunu ilk aşamada yapıyorlar) bu esnada tanışmak tabikide kolay birşey değil benim için. tanışma isteğimi bile ters anlayabilmesi geçiyor. o yüzden olabildiğince ona kendini aşina kılmak gibi durum var, çevresinde bulunma , aynı arakdaşlarla tanışıp onlarla içli dışlı olma. eninde sonunda onunla da tanışıyorsun. tanışma faslı sonunda bitti. şimdi ? yakınlaşma faslı var. ama bu yakınlaşma faslı ise "yanlış anlaşılmaması için" o kadar kolay değil. hemde yanlış anlamasını istiyorsun içten içe ( yanlış anlamadan kastım ondan hoşlandığımı anlaması tabikide) .ama geçen vakit benim dostum değil.. bişeyleri en başından yaşabilecekken sen hep kendi içinde yaşıyosun. fantastik bir dünyanın içerisindesin. sürekli bir teoriler... onu demek istedi , şunu düşündü ...bunu uzunca bir süre devam ettirebiliyorsun. ama ki karşına başka bir tehdit çıktı. yani bir sevgili adayı çıktı.. yada okul bitiyor .. belkide birdaha görüşemeyeceksin.. işte bunlar seni 3. aşama için hareketlendiren sebepler oluyor.
üçüncü aşamada ise açılma aşaması var. zaten reddedileceğim düşüncesi ile gidiyorsun onun yanına . sanki yüzünde , kedin ölmüş te ona üzülmüş gibi bir halin var. gidiyorsun yanına .. konuşmaya nereden girsem . kem küm .. artık konuşmanın ucundan tutmuşsun. artık tutamıyorum diyorsun. seni yıllardır deliler gibi seviyorum. bundan sonra da yanımda olmanı istiyorum diyorsun. tabikide beklenen cevap geliyor . -"ben seni sadece arkadaşım olarak gördüm"
e ne yapabilirsin ki.zaten biliyordun bu cevabı ilk başından beri. ama yine de bir umuttu seni ayakta tutan. artık o da olmuyor. olabildiğince uzaklara gitmek istiyorsun. seni o halde görmesin diye.
zaman geçiyor. ortaokul da bitiyor.
liseye geçiyorsun. artık o kadar da çocuk değilsin.
yine aynı şeyler tekrar yaşanıyor . hiçbirzaman akıllanmıyorsun..
düşünüyorum da şimdi ... kabul etseydi ne olacaktı ki ?
sürekli arabayı kovalayan ve o arabayı yakalayınca ne yapacağını bilmeyen bir köpek gibiydim adeta.
